In deze persoonlijke dichtbundel worden allerlei facetten van Oosterhuis' leven onder een poëtische noemer gebracht. De dichter stelt zich daarbij zeer open op, maar behoudt de distantie van de ware kunstenaar.
De bundel laat zien hoe een mensenleven (het leven van Oosterhuis) eruit ziet, inclusief de kwetsbaarheid, de eindigheid ervan. Maar de gedichten getuigen ook van hoop, vreugde en verwondering, om nieuw leven bijvoorbeeld. Deze vrije poëzie heeft een eigen geluid, is persoonlijk en doorleefd. Ze spreekt van verlangen naar God, de liefde voor kinderen en kleinkinderen, en historische momenten en gelegenheden die de dichter hebben geraakt, zoals de uitvaart van prins Claus en de Schipholbrand.
