Plonia Loeve-Weppelman leefde van 1889 tot 1969. Als achterkleindochter construeerde ik op basis van interviews en onderzoek haar levensverhaal. Al snel ontdekte ik dat dit verhaal op een bijzondere manier is verbonden met dat van haar familie.
Waar veel hedendaagse levensverhalen iets weg hebben van een solo-expeditie, met wisselende woonplaatsen, vrienden en partners, is elke fase van Plonia's leven vervlochten met de historie van haar familie en dorp. Zorg voor elkaar, trouw, stabiliteit en continuïteit zijn trefwoorden. Voor Plonia geen verhuizingen naar plekken buiten haar geboortedorp, geen echtscheidingen of verbroken relaties met familieleden, geen carrière die voor een individuele ontwikkeling en onafhankelijke keuzes zorgt. Haar leven is alleen te beschrijven door goed te kijken naar de positie die ze innam te midden van haar broers en zussen, en later van haar kinderen en kleinkinderen. Zo groeide dit verhaal tot mijn eigen verrassing vanzelf uit tot een familiedocument.
